هر انسان پس از کشف «خود»—آن «من» یا اگوی درونی—درمی‌یابد که بدون «ما» کامل نیست. ما با تفاوت‌هایمان، جامعه‌ای می‌سازیم که از بیرون، هویتی منحصربه‌فرد، معنادار و هدفمند دارد. من به خودآموزی (Autodidactism) عمیقاً باور دارم؛ فلسفه‌ای که وجودم را شکل داده است. در دنیای امروز، دانش باید پیوسته به‌دست آید، اما مهارت از دانش مهم‌تر است. خودآموزی به من آموخته که یادگیری هرگز متوقف نمی‌شود و هر چالشی فرصتی برای رشد است.

همچنین به مدیریت پنج‌انگشتی اعتقاد دارم—رویکردی جامع که پنج رکن کلیدی را در بر می‌گیرد:

• مدیر تجربی: درس‌هایی از میدان عمل.
• مدیر علمی: تصمیم‌گیری مبتنی بر دانش آکادمیک.
• مدیریت بحران: هدایت در طوفان‌های غیرمنتظره.
• مدیریت تأمین منابع مالی و چرخه اقتصادی: خلق ارزش و پایداری مالی.
• مدیریت رفتار سازمانی: درک و هدایت انسان‌ها در قلب سازمان.

این فلسفه، همراه با باورم به قدرت جامعه و نقش بی‌نظیر زنان، مرا هدایت می‌کند. زنان در جامعه ما ستون‌های قدرت و الهام‌اند؛ قدرتی که نه‌تنها جذاب است، بلکه موتور محرک پیشرفت است.